Մտազբաղը

Հնչեց զարթուցիչի զանգը։ Առավոտյան ժամը 08։00-ն էր։ Անկողնուց վեր կենալ չէր ուզում․քնել

էր ուզում։ Արդեն մոտ 20 տարի էր, ինչ նման տաղտկալի առօրյայով էր ապրում․ ամեն աշխատանքային օրվա առավոտ վեր կենալ, լվացվել, մեկ գավաթ սուրճ խմել ու գնալ աշխատանքի։ Աշխատանքն էր նրա սրտով չէր, քանի որ նախ՝ աշխատավարձը ցածր էր, երկրորդն էլ՝ առաջխաղացման ոչ մի հեռանկար չկար։ Ընտանիք ու երեխաներ չուներ։ Պատճառն այն էր, որ երբեք չէր մտածել այդ ուղղությամբ՝ ցածր եկամուտների պատճառով։

Անկողնուց վեր կացավ, լվացվեց, պատրաստեց իր համար մեկ գավաթ սուրճ ու սկսեց խորհել։

<<Այսօր ի՞նչ կարող եմ անել իմ կյանքում փոփոխություն մտցնելու համար>>,-հարցրեց ինքն իրեն։ Այս հարցը շատ երկար ժամանակ էր, ինչ տալիս էր ինքն իրեն, բայց պատասխան չէր ստանում։

Նստած տեղից վեր կենալով՝ գնաց բաց պատշգամբից նայելու։ Տեսարանը միօրինակ էր՝ մարդիկ շտապում էին նստել իրենց ավտոմեքենաներն ու գնալ աշխատանքի, աշակերտներն էլ, իրար հետ խոսելով ու կատակելով, դպրոց էին գնում։

<<Բայց խի՞ իմ հասակակիցները ունեն ամեն ինչ՝ սեփական բնակարան, ավտոմեքենա, ընտանիք, իսկ ես՝ ոչինչ, չնայած նրանք ոչնչով ինձնից առավել չեն>>,-խորհում էր նա՝ փորձելով գտնել պատասխաններ, բայց պատասխաններ գտնել փորձելուց մտքերը խճճվում էին, ու դա նրան ավելի էր զայրացնում։

Սովորականի պես դուրս եկավ տանից՝ շտապելով աշխատանքի։ Աշխատավայրը տնից մոտ էր գտնվում, հետևաբար միշտ ոտքով էր գնում։

Աշուն էր։ Ծառերի տերևները, հագած իրենց դեղին զգեստները, մեղմորեն խշշում էին։ Քայլում էր արագ ու մտազբաղ՝ չնկատելով այն գեղեցիկ պատկերը, որ նկարել էր

աշունն իր կախարդական վրձնով։

Հնչում է սմարթֆոնի զանգը։ Տեսնելով էկրանին զանգահարողի հեռախոսահամարը՝ խոժոռվեց։

<<Էս հիմարն առավոտը շուտ ինձնից ինչ ա ուզում, հոգնեցրեց թողեց>>։

Զանգահարողը գործընկերն էր՝ Մարինեն, ով պաշտոնով իրենից բարձր էր ու երկու անգամ իրենից շատ աշխատավարձ էր ստանում, թեև անգամ համակարգչով տեքստ հավաքել չգիտեր։ Նա հիսունհինգ տարեկան, ինքնահավան, չոր բնավորությամբ կին էր, ով սիրում էր իր սխալներն ուրիշների վրա բարդել։

-Ալո։

-Ալո, Սամվե՛լ, բարի լույս,-ասաց Մարինեն։

-Բարի լույս, Մարինե, ի՞նչ ա պատահել։