Петрос Дурян
Սև՜, սև՜
Երբեմն հոգիս աստղի մը բոց
Եվ թիթեռնի մ՚ուներ թևեր.
Վերջալույսի նըման ամպոց
Երազներ հո՜ւր ճակատս վառեր:
Արդ սառույցներ դառն արտոսրի
Կը քարանան կուրծիս ներքև,
Եվ բարդք ամպոց սևաթորմի
Կ՚ուզեն խեղդել սիրտս ու արև:
Հազիվ քանի մ՚օրերն կյանքիս
Ոսկեզօծեց իմ բախտը վատ,
Որո՛նք եղան լոկ օվասիս
Մեղմող կյանքիս դառն անապատ
Մենանայի օրեր ցըվերջ
Երբեմն՝ հովտի ծաղկանց ւ՚երկնի
Ձյունափըթիթ ամպերուն մեջ,
Կյանքի մրրուրն ես թափեի:
Ծըծեի սե՜ր, ծըծեի կյա՜նք,
Մինչ վերջալույսն կը հըրահրեր,
«Մնաս բարովի» սա կարմրորակ՝
Տըխուր կըրակ ւ՚երկնի բոցեր:
Ունեի ես երբեմն առատ
Վարդեր, առատ աստղեր նույնպես,
Ճակատագիրս սև տեսավ շա՜տ,
Բրցուց, քաղեց զ՚անոնք սրտես:
Ունեի ես իմ սիրուհին,
Որո թեպետ աչքն էին սև,
Սակայն սըգալ չը գիտեին…
Հրեշտակ մ՚էր նե, հրեշտակ անթև:
Սև երազ մը օր մը դողդոջ
Մըղեց զ՚իս սև՛ փոսի մ՚առջին,
Ուր քար կտրած՝ սիրտ ի թընդոջ՝
Դագաղի մ՚աչքս հառած էին:
Ավա՜ղ ներա վարդքն ու աստղերն
Լուռ պիտի տար կուլ այն սև փոս,
Ցուրտ համբույր մը առի ճակտեն,
Ներա վերջին ձոնն էր ափսո՛ս:
Եվ լըսեցի յայնժամ՝ թի թի
Սև սև հողեր կոշտ թնդեցին
Տըխուր քողքին վըրա փայտի…
Դըժոխք մ՚անեծք այն սև՛ օրին:
Այն ցուրտ հողերն յ՚իմ դատարկ սիրտ
Լըցուցին, փոսն գոցելնուն հետ՝
Եվ այս աշխարհն ալ անժըպիտ
Գոցեցին իմ առջև հավե՜տ…:
1871
Арам Хачатрян
Концерт для скрипки ре минор
![Сен-Мало](https://cms.yatuk.am/media/game/game/game/saint-malo-rd_GR1b1XE.jpg)