Ավազը՝ հովազ

Ես նա եմ նաև,

Որ հասկանում է,

Թե ինչու է միշտ ավազը լռում։

Նա հիշում է այն ջրհեղեղները

Նախապատմական,

Որոնց լուռ վկան նույն ինքն է որ կա,

Իսկ երբ չար քամին

Խաղում է նրա խեղճ ջղերի հետ՝

Հիշեցընելով

Նրա փառավոր անցյալը կորած

Ու նրա ներկան աննախանձելի,

Ավազը հանկարծ հովազ է դառնում՝

Ճանկըռտում քամու

Ու նաև մարդկանց

Լպիրշ աչքերը։

Ու նաև մարդկա՜նց,

Որ մոռանում են իրենց անցյալը։

15.XII.1959թ.
Երևան

Հավանել

Պահպանել

Ուզում եմ կարդալ

Դարձիր առաջին մեկնաբանողը

Յատուկ Երաժշտություն

Ձգտում