Հովհաննես Թումանյան
Ես ասացի. «Դու ծաղկում ես...»
Ես ասացի. «Դու ծաղկում ես,
Որպես շքեղ մի գարուն,
Եվ բոլորը, ինչ որ ունես,
Կյանք է թովիչ ու սիրուն...
Մենակ, ափսո՛ս, սիրտդ է մեռած,
Մենակ նա է չոր քեզնում...»։
Նա հառաչեց ու ինձ ասաց.
«Մենակ սիրտս չես տեսնում»։
1894
Հավանել
Պահպանել
Ուզում եմ կարդալ
Դարձիր առաջին մեկնաբանողը
Յատուկ Երաժշտություն
Էլեն Յոլչյան
Նոր երկինք Լուսնի համար
Դոն-Քիշոտ 1963
Խաղա առցանց
