Հեռավոր ծովի լռիկ ափերում

Հեռավոր ծովի լռիկ ափերում
Խոր վերքը սրտիս ընկած էի ես.
Անգըղն էր ժայռին կտուցը սրում,
Շուրջս ամայի` գերեզմանի պես:

Եվ տեսնում էի զմրուխտ ջրերով
Մի նավ էր սահում օրոր ու շորոր.
Բախտի հովերով, ծուփ – ծուփ թևերով`
Գըգվելով նիրհած ալիքներն անդորր:

Եվ երգում էին ոսկեղեն նավում,
Երբեմն ուրախ` անունըս տալիս,
Բայց մեկը տխուր ինձ էր երազում,
Անուշ աչերով վրաս էր լալիս …

1908
Ղազարապատ