Վեչեսլավ Իվանովին

Վարդավառի վարդերը վառ
Երգող երգչիդ երդվում եմ ես.
Չըկար երկրիս նըման պարտեզ
Եվ նա ավե՜ր, չարին ավա՜ր...
Սրտի երգիչ, դու բոցավառ
Լուսե երգով ասա հրկեզ
Արդյոք «հարյա՜վ» պիտի երգես
Վառված ու որբ երկրիս համար։

Ինչպես կարկուտն արտն անարատ
Վայր է թափում, այնպես առատ,
Այնպես անգութ երկրում իմ որբ,
Նայիր թափված քանի կորյուն
Որքա՜ն, որքա՜ն, որքա՜ն արյուն
Վերքեր֊վարդեր արնոտ ու բորբ...