Ձմռան գիշերն է՝ իմ պատուհանից

Ձմռան գիշերն է՝ իմ պատուհանից,

Եվ մի ներդաշնակ խոսուն երեկո,

Բնության շուքը պարուրել է ինձ

Իր սքանչելի պատկերի ներքո։

Դիմացի շենքի լույսերն են հանգում,

Հերթով մարմրում ճերմակ քողի մեջ,

Կարծես աղմուկից աշխարհն է քնում,

Եվ արթնանում են տեսիլներն անշեջ։

Ձյան փաթիլները պարում են քնքուշ՝

Լապտերների վառ փռված լույսի տակ,

Հեքիաթ են հյուսում մեղմիկ ու անուշ՝

Ճերմակափայլով վեհ ու բովանդակ։

Հեռվում անտառն է ճերմակը հագին,

Նազում է, իբրև չքնաղ նորահարս,

Ու անձեռակերտ շղարշով անգին

Ձյան հետ ձուլվելով վրձնում է երազ։

Իսկ այս ծառերի անհատակ խորքից

Հին եկեղեցու գմբեթն է փայլում,

Երկինքը ճեղքում Խաչի Սուրբ լույսից՝

Ես այս հոգեթով պահն եմ վայելում։

Ձմռան գիշերն է՝ իմ պատուհանից,

Եվ մի մոսկովյան խոսուն երեկո,

Բնության շուքը պարուրել է ինձ։

Աստված իմ, Մեծ ես, Մեծ է Փառքը Քո...