Վերնագիրը վերջում 7

Լռին շրթերըս մի բույն են դառնում,

Ուր թուխս է նստում քմծիծաղն ինքը...

Նայում եմ, սակայն ոչինչ չեմ տեսնում:

Ու թե տեսնում եմ`

Միայն ինքըս ինձ...

Վաղուց այր հասուն`

Զգում եմ հանկարծ,

Որ ես տակավին հասակ եմ առնում,

Ինքըս մի գլխով բարձրանում ինձնից...

Վստահությունը ստվերս է դառնում

Կամ առաջնորդըս:

-Արհամարհա՛նքս է:

31.XII.1959թ.
Թիֆլիս

Հավանել

Պահպանել

Ուզում եմ կարդալ

Դարձիր առաջին մեկնաբանողը

Յատուկ Երաժշտություն

Մարտի 29 1963, Նյու Յորք