Տխրում եմ

Հոգուս վրա տխրություն է հաճախ թառում,

Երբ թաց աշնան չոր խաշամն է ծածկում առուն,

Չոր խոտի հետ երբ այրվում է թուփը կանաչ,

Երբ մենք՝ հիմար տղամարդիկ, չենք նկատում ազնիվ կանանց,

Ու երբ գուսան-չալ կաքավն է ընկնում վանդակ,

Իսկ երգ ատող,

Նվագ հատող

Մարդը դառնում... մեկենասի ձուլված քանդակ...

Ես, սրտիս տեղ, իմ կրծքի տակ

Տխուրաչյա մի կաքավ եմ հաճախ զգում...

27.V.1957թ.
Մոսկվա

Հավանել

Պահպանել

Ուզում եմ կարդալ

Դարձիր առաջին մեկնաբանողը

Յատուկ Երաժշտություն

Մայրություն