Անվերնագիր 23

Խոստովանանք լինի՝ ես քեզ մոտ եմ գալիս,

Խղճի թեթև խայթից հոգուդ դուռն եմ բախում,

Ուրախության լացս քո գրկում եմ լալիս,

Քո գրկում եմ լինում մարդկայնորեն տխուր:

Քեզ եմ ապավինում դաժան հողմի ժամին,

Հաջողության քամին ինձ քո ափն է հանում,

Քեզ հետ ահավոր չէ վտանգ ու թշնամի,

Ամեն մի ծանրություն քեզ հետ հեշտ եմ տանում:

Երբ բացում ես դուռը և ինձ դիմավորում,

Թվում է, թե իմ դեմ ո՜չ մի փակ դուռ չկա.

Երբ իմ հանցանքներն ու զանցանքներն ես ներում,

Թվում է, թե դրանք չեմ էլ գործել անգամ:

Դու ինձ համար կյանքում կյանք ես կնոջ տեսքով,

Կնոջ տեսքով մայր ես և մոր տեսքով՝ ընկեր-

Ա՛յն, ինչ անհնար է արտահայտել խոսքով,

Ա՛յն, ինչ անհնար է մաշված տողով երգել:

11.VIII.1950թ.
Երևան

Հավանել

Պահպանել

Ուզում եմ կարդալ

Դարձիր առաջին մեկնաբանողը

Յատուկ Երաժշտություն

Ֆրեզնո, Երեքշաբթի, 3 հոկտեմբերի 1972, 23:00 #1