Ներս

Ներսից է լինելու հաստատ փրկությունը,
որովհետև ներսից ենք փչացած
Թումանյան

Սպիտակ շապիկներ դրսից,
ներսը երազներ` անշփոթ իրական,
որ սպասում են դեռ:
Մակընթաց ալիք` սեր ու ջահել.
երկիրն է հոսում` սպիտակ սավան:

Չկա’ վերադարձ,
կամուրջներն այրված են ետդարձի բոլոր,
նամակներ, որ չունեն հետադարձ հասցե,
և գնացքն է` միակողմանի տոմս:
Քա’յլ արա` մերժիր քո մեջ չարը,
քա’յլ արա` մերժիր քո նվաստը,
քա’յլ արա` մերժիր մաղձը.
մի քայլ էլ`ժխտիր ինքդ քեզ`
նախընթաց ու վաղեմի:

Մնա’ ալիքի կատարին`
անունը հեղափոխություն,
որ միշտ էլ մրուր է թողնում ու տիղմ,
և դուրդն է մնում գինարբուքից հետո
բաժակներում:

Մեր ելքն է`մուտք դեպի ներս: