Չկաս

Քեզ հետ՝ մահ չկար,
առանց քեզ՝ կյանքը չկա։

Ինձ ապրեցնող գեղեցիկը սպանեց ինձ․
ու երկիրը սուզվել է մշուշի մեջ,
ինչպես սառցե ժամանակ էր։

Երկնքի բաց-կապույտ երակներով
արագիլներ են չվում.
վերջին երամն է սպիտակ փետրավորների:
Տիեզերքի աշունն է՝ ծանր, ուշ,
ոտքերիս տակ տերևներ են` գույն-գույն մեռնող.
քաղաքի վերջին այգին է,
ուրիշ կանգառ չի լինելու։

Ծառը՝ տերևաթափ, հեռանում է,
տունը՝ ամայի, հեռանում է․
ինչ կար՝ հոգնած էր, հեռացել է։
Ջրերը կանգնել ու չեն հոսում,
հողը սմքել ու չի թրթռում,
անջերմություն, ցուրտ է արևի մեջ։

Քո շարժումները օդում են, դո’ւ չկաս,
իմ հայացքը նույնն է, ե’ս չկամ,
ամեն բան իր տեղում է, մե’նք չկանք:

Ստվերդ առանց քեզ է, ու հեռու ես,
առանց քեզ է մարմինս, ու հեռու եմ.
ինձ հետ չի այն ժամանակը,
երբ մահ չկար։