Հովհաննես Թումանյան
Դու քո ճամփե՛ն գընա, քույրի՛կ...
Դու քո ճամփե՛ն գընա, քույրի՛կ,
Եվ թող լինի նա պայծառ։
Ինձ մի՛ ժըպտա, ինձ մի՛ սիրիր,
Ես ընկեր չեմ քեզ համար։
Ելած կյանքի ամեն ճամփից,
Կարոտներով անմեկին,
Ագահ, անվերջ ու անհանգիստ
Թափառում է իմ հոգին։
Մի ձեռք չըկա, մի գիրկ չըկա՝
Պահի նըրան իրեն մեջ,
Խենթ, խելագար գընում է նա
Ձըգտումներովն իր անվերջ։
Եվ ո՜վ գիտի՝ դեռևս անմեղ
Քանի հոգի կըտանջի,
Եվ ո՜վ գիտի՝ ինչ մո՜ւթ, ահե՜ղ
Անապատում կըհանգչի...
Դու քո ճամփե՛ն գընա, քույրի՛կ,
Եվ երբ լինենք մենք հեռու,
Աղոթք արա, որ մյուս անգամ
Չըհանդիպենք իրարու։
1902
Հավանել
Պահպանել
Ուզում եմ կարդալ
Դարձիր առաջին մեկնաբանողը
Յատուկ Երաժշտություն
Էլեն Յոլչյան
Նոր երկինք Լուսնի համար
![Ֆիրդուսին կարդում է «Շահ-Նամե» պոեմը Շահ Մահմուդ Ղազնևիին](https://cms.yatuk.am/media/game/game/game/firdousi-reads-the-poem-shah_XuKUCfn.jpg)
Ֆիրդուսին կարդում է «Շահ-Նամե» պոեմը Շահ Մահմուդ Ղազնևիին
Խաղա առցանց