Հպարտություն

Ի՜նչ փույթ, թե մեզ դպրոցական նստարանից

Կյանքը նետեց մահասարսուռ ռազմաճակատ,

Կյանքը պոկեց մեզ մեր գրքի՛ց, մորի՛ց, տանի՛ց՝

Խոստովանանքը մեր սիրո թողած կիսատ:

Ի՜նչ փույթ, թե մենք մահն ապրեցինք այն ժամանակ,

Երբ նոր միայն հասնում էինք դեռ արբունքի:

Ի՜նչ փույթ նաև, որ այդպես շուտ՝ անժամանա՜կ

Ճերմակ թելեր երևացին մեր թուխ քունքին:

Եվ ի՜նչ փույթ, թե յուրաքանչյուրը մեզանից

Իր անունով-ազգանունով չի հիշվելու,-

Ի՜նչ փույթ, թե մեզ իրարից չեն զանազանի

Սերունդները իրենց կյանքում և հուշերում...

Մենք լա՛վ գիտենք առաջնեկի կյանքը տան մեջ:

Իսկ մենք չէ՞ որ առաջնեկն ենք նոր պատմության...

Մենք հինավուրց այս աշխարհը այնպե՛ս մտանք,

Որ կորչենք էլ՝ մի՜շտ կմնանք պատմության մեջ...

13.II.1951թ.
Երևան

Հավանել

Պահպանել

Ուզում եմ կարդալ

Դարձիր առաջին մեկնաբանողը

Յատուկ Երաժշտություն

Մալիշկայի տատիկները