Պարույր Սևակ
Գոյություն ունեմ
Ես մտածո՞ւմ եմ:
Բա՛ն չեմ մտածում...
Լեռնային գետն է թավալվում ցածում,
Ինչ-որ մրջյուն է
Կծում իմ ոտը.
Ինչ-որ թռչուն է
Թրատում օդը.
Սառույցն է շողում լեռան կատարին,
Ինչպես որ երեկ ու բոլոր տարին...
Վիճաբանո՞ւմ են խոտերն ու քամին,
Թե՞ դատապարտում սուտ բարեկամին...
Ինչպե՞ս չեն փլչում այս լեռ քարերը,
Թե կտրատվել են նրանց կարերը...
Ինչո՞ւ քարն է պինդ, իսկ ջուրը` հեղուկ
Եվ ապառաժը՝ անձայն ու համըր,
Իսկ այս տատրակը անվերջ գեղգեղում՝
Շատախոսելով հանում է համը...
Ես մտածո՞ւմ եմ:
Բա՛ն չեմ մտածում:
Ես նույնն եմ անում, ինչ գետը ցածում,
Ինչ այս մրջյունը
Եվ այս թռչունը,
Այս խոտն ու քամին
Եվ սարն ու քարը.-
Շարունակում եմ իմ գոյությունը...
25.V.1957թ.
Մոսկվա
Հավանել
Պահպանել
Ուզում եմ կարդալ
Դարձիր առաջին մեկնաբանողը
Յատուկ Երաժշտություն
Առնո Բաբաջանյան
Էլեգիա
Մոգերի վերադարձը
Խաղա առցանց
Աջակցեք մեզ։ Գնեք արվեստի գործերի հիմքով ստեղծված ապրանքները մեր օնլայն խանութից
Խաղ
Արվեստի Մոնոպոլիա
ԳՆԻՐ ՀԻՄԱ
Փոստային բացիկ
Հովհաննես Այվազովսկի
ԳՆԻՐ ՀԻՄԱ
Մագնիս
Մայրություն
ԳՆԻՐ ՀԻՄԱ
Զարդասեղ
Ծաղկի Նատյուրմորտ
ԳՆԻՐ ՀԻՄԱ
Փոստային բացիկ
Վարդգես Սուրենյանց
ԳՆԻՐ ՀԻՄԱ
Զարդասեղ
Սեն Մալո
ԳՆԻՐ ՀԻՄԱ
Փոստային բացիկ
Հայկական մանրանկարչություն
ԳՆԻՐ ՀԻՄԱ
Փազլ
Մշեցիների հարսանիք
ԳՆԻՐ ՀԻՄԱ
