Լռությանը գազել

Քշում է քեզ քոչվոր քամին, քներական լռություն,

Զգացմունքների կրքաքամին, սիրերգական լռություն,

Գրամոֆոնի զիլ նվագի, գինու գավաթների,

Այրվող մոմի փափուկ լույսի, անկողնային լռություն։

Հայացքների հանդիպումի զինաթափող հնարքի,

Ու սրտատրոփ սպասումի սարսափելի լռություն։

Անձրևի տակ թափառելիս քո համբույրները խայթող,

Փողոցային շուն ինձ դարձրին, ո'վ խանդառատ լռություն։

Կամայական հատուկ պահին բացված հոգի՜դ, լո՜ւյս իմ,

Հասկացումի և հարգանքի, դու հարազատ լռություն։

Եվ թե քամին քշի գնա անապատները հեռու,

Հոգուս խորքում կխշրտա հիշողության լռություն...