Avetik Isahakyan

Ա˜խ, ալ – վարդի, սիրո վարդի

Ա˜խ, ալ – վարդի, սիրո վարդի
Չո՛ր փշերը մնացին…
Էն փշերը մատաղ սիրտըս
Քրքրեցին ու կերա˜ն.
Կարմիր – կանաչ իմ օրերըս
Սիրո սգով սևացան…
Ա˜խ, ափսո˜ս իմ գարուն կյանքիս
Սո˜ւր փշերը մընացին…

1897
Ալեքսանդրապոլ